مجسمه‌های کوچک سنگی میهمان برج میلاد شدند

سرویس هنر جوان ایرانی به نقل از راسخون؛ بخش هنرهای تجسمی:

مجسمه‌های کوچک سنگی میهمان برج میلاد شدند

مجسمه‌های کوچک سنگی میهمان برج میلاد شدند

ششمین سمپوزیوم بین المللی مجسمه سازی تهران از ۲۳ شهریور کار خود را در محوطه برج میلاد تهران آغاز کرده و هم اکنون در حال برگزاری است.

 

به گزارش جوان ایرانی به نقل ازتسنیم، ششمین سمپوزیوم بین المللی مجسمه سازی تهران از 23 شهریور کار خود را در محوطه برج میلاد تهران آغاز کرده است.

عضو شورای انتخاب آثار سمپوزیوم:


سمپوزیموم مجسمه سازی تهران دارای اعتبار جهانی است

«حمید شانس» عضو شورای انتخاب ششمین سمپوزیوم مجسمه سازی تهران با بیان این مطلب گفت: علاقه‌مندی هنرمندان خارجی برای حضور در این رویداد بین المللی نشانگر آن است که سمپوزیوم مجسمه سازی تهران دارای اعتبار جهانی شده است.

وی همچنین درباره فلسفه وجودی سمپوزیوم‌ها گفت: سمپوزیوم در حقیقت مکانی است که هنرمندان حرفه‌ای در مدت معینی ایجاد یک اثر هنری و مراحل تولید ایجاد اثر را به نمایش می‌گذارند. بنابراین مساله ساختن یک اثر و نمایش مراحل شکل گیری آن است که از چند لحاظ حایز اهمیت است: اولا یک بعد عمومی دارد یعنی مکانی است که مردم آثار هنری را مثل یک شی تولید شده صنعتی در نظر نگیرند بلکه با پروسه‌ای که جذاب و دلپذیر است و به زندگی هنرمند معنا می‌دهد آشنا شوند که این آشنایی موجب اهمیت از سوی افراد همگانی می‌شود تا‌‌ همان طور که به ورزش اهمیت می‌دهند به هنر نیز بها دهند.

 

این هنرمند افزود: از آنجایی که مردم مصرف کننده آثارند و با مسیر ساخت که جذاب است آشنا می‌شوند، آثار نهایی برایشان حاوی مسیر طی شده نیز هست و به همین علت آن را زنده‌تر و معنادار‌تر درک می‌کنند. از این رو اولین تاثیر ارتباط وسیع‌تر کارگاه‌ها و مکان‌های ساخت با عموم است که اهمیت جدی دارد. همچنین از آنجایی که سمپوزیوم‌ها جایی هستند که چند هنرمند با تجربه از مکان‌های مختلف، با نگرش‌های مختلف و با مجموعه‌ای از پتانسیل‌ها گردهم می‌آیند و می‌توانند توانمندی‌هایشان را به اشتراک با هم بگذرانند، بنابراین رابطه فکری، جسمی و کاری هنرمندان به مثابه یک بافت زنده شکل می‌گیرد که این بافت زنده از لوازم اصلی پیشرفت هنر است. این بافت ار آنجا حایز اهمیت است که بخشی از دانش مجسمه سازی عملی و شفاهی است و از طریق دانش نوشتاری قابل انتقال نیست که آن هم عبارت از فضای زنده‌ای است که آحاد درونش را تحت تاثیر قرار می‌دهد و آگاه می‌کند.

 

این مجسمه ساز کشورمان گفت: نکته بعدی که اهمیتش بیش از هرچیز است این است که این تجمع یک قابلیت است که بیش از همه هنرمندان جوان و تازه کار و هنر آموز‌ها و دانشجویان این رشته می‌توانند جهان کاملی از مجسمه سازی با سنگ را ببینند و تصور جامع تری از کار بدست بیاورند. همچنین در کنار سمپوزیوم‌ها همواره سمیناری می‌تواند شکل بگیرد که خوشبختانه این سمپوزیوم به آن توجه جدی دارد و هیچ محلی برای گره خوردن عمل و تئوری مناسب‌تر از ارتباط این سمینار و کار عملی نیست.

 

وی افزود: نکته آخر هم این است که وقتی یک سمپوزیوم روی سنگ، چوب یا متریالی خاص تمرکز می‌کند و همزمان چندین اثر به طرق مختلف تعاملی می‌شوند بین هنرمند و آن متریال. بین شکل نهایی و ماده شکل نپذیرفته، صراحت، قابلیت‌های سنگ، فشردگی‌اش، انسجامش، شکل پذیری‌اش، سایه نور پذیریش، همراهی و لجاجت‌اش، پایداری‌اش در مقابل شکل و در مقابل هنرمند به صورت یک وی‌ترین شکل می‌گیرد. این کار را در مجسمه سازی با مواد متنوع و در جاهای مختلف نمی‌توان به نمایش در آورد و نمایش این تاثیر در زمان کوتاه تنها از عهده سمپوزیوم بر می‌آید. بنابراین سمپوزیوم‌ها یکی از شریان‌های اساسی انتقال اطلاعات، انرژی و قابلیت‌های مجسمه سازی و همین طور ذخیره این منابع به شمار می‌آیند که حذفشان مجسمه سازی را از تحرک و توانمندی تهی می‌کند.

 

این مجسمه ساز درباره رشد کمی و کیفی این سمپوزیوم خاطر نشان کرد: این سمپوزیوم ششمین سمپوزیوم است و از سمپوزیوم اول مدت زیادی نمی‌گذرد و در این مدت 7 یا 8 ساله می‌توان چند چیز را دید: اول گسترش کمی و کیفی سمپوزیوم. به نظر من سمپوزیوم روز به روز در سازماندهی، تفکر، سیاستگذاری و اجرا رو به رشد و ترقی و رفتار حرفه‌ای‌تر و منسجم‌تر است. از اعتبار آن همین بس که امسال نزدیک به 200 داوطلب خارجی داشت که از آثار پذیرفته شده حداقل چند مجسمه تراز اول و حرفه‌ای در بالا‌ترین سطح سمپوزیوم‌ها در این این سمپوزیوم وجود دارندو می‌توان دید که سمپوزیموم مجسمه سازی تهران دارای اعتبار جهانی شده است که این بدون گزاف است. حال چه درجه‌ای از اعتبار باید صبر کرد تا سمپوریوم در مسیر تحولش رفتاری کامل‌تر و جامع‌تر در دوره‌های بعدی داشته باشد.

 

شانس درباره حضور بخش دانشجویی در این سمپوزیوم گفت: به نظر من سمپوزیوم باید به سویی رود که جوان‌ها این ذهنیت برایشان بوجود نیاید که نیازی به آموزش نیست و باید هرچه سریع‌تر با حداقل دانش و اندوخته ذهنی و حداقل تجربه آموزشی قابل قبول وارد عرصه مجسمه سازی شد. به نظر می‌رسد تعدد سمپوزیوم‌ها که لازمه تعداد کم مجسمه سازان و معدل سنی پایین مجسمه سازان دست به دست هم داده‌اند تا بدون توان آموزشی کافی خیلی‌ها خوا‌ها حضور در سمپوزیوم‌ها باشند. در نتیجه به علت تعداد کم مجسمه سازان حرفه‌ای باید مراقب باشیم هنرمندان جوان قبل از آمورش کافی جذب سمپوزیوم‌ها با این دلیل که پتانسیلمان همین‌ها هستند، نشوند. در نتیجه بدون اینکه با بخش دانشجویی مخالف باشم، معتقدم باید دقیق‌تر ارزیابی شود تا بهترین روش‌ها برای این کار انتخاب شود.


باز آفرینی مجسمه ایران باستان در سمپوزیوم مجسمه سازی

کامبیزهورسان مجسمه ساز برجسته کشورمان با بیان این مطلب گفت: به نظر من سمپوزیوم ششم نسبت به سمپوزیوم چهارم از کیفیت بهتری برخوردار است. بین هر شرکت کننده بخش اصلی و خارجی یک دانشجو قرار دارد و همین باعث شده ارتباط و تعامل بین شرکت کننده‌ها بهتر شود. فضای سمپوزیوم و استقبال مردم از آن باعث می‌شود که پدیده مجسمه برای مردم مفهوم‌تر شود و آن را از نزدیک احساس کنند.

 

به گفته این مجسمه ساز، برگزاری سمپوزیوم فصل تازه‌ای در مجسمه سازی ایران است که ضمن کمک به بالا رفتن سطح کیفی مجسمه سازی ایران، می‌تواند بخشی از مجسمه‌های شهری را تامین کند و موجب تلطیف روح شهر و شهروندان شود.

او درباره اثری که در این سمپوزیوم خلق خواهد کرد گفت: اثر من دراین سمپوزیوم متاثرازموتیف‌های ایران باستان است. خواستگاه این اثرتپه‌های باستانی املُش است. فرم بدن گاو املَش به سبب داشتن کوهان قابلیت خوبی برای ساده‌سازی دارد و فرم‌های هندسی خوبی می‌توان از آن استخراج کرد. من سعی کردم این فرم را با دیدی جدید اجرا کنم و دیدگاه مدرنی داشته باشم و سطوحم سطوح مدرنی باشد.

 

این مجسمه ساز با اشاره به تاثیرسمپوزیوم‌ها در ادامه فعالیت هنری‌اش گفت: وقتی یک مجسمه ساز در کارگاهش کار می‌کند، تنها با اثرش در تعامل است از این رو هرگز برای او فرصتی پیش نمی‌آید که اگر ایراد تکنیکی داشت آن را با هنرمند دیگری درمیان بگذارد و از او یاری بخواهد اما حضور در سمپوزیوم موجب می‌شود که مجسمه سازان در فضایی تعاملی قرار بگیرند و درصورت بروز مشکلی هنگام خلق اثر این مشکل را در ارتباط با سایر هنرمندان برطرف کنند و سطح کیفی اطلاعات آن‌ها بالا برود.

 

این هنرمند درباره مجسمه‌هایی که پیش از این از او در فضای شهری نصب شده‌اند گفت: یکی از مجسمه‌هایم به نام «دیسک انداز» به ارتفاع سه‌ متر جلوی درب غربی استادیوم آزادی قرار دارد. جنس این مجسمه برنز است و در اولین فراخوان دوسالانه حجم‌های شهری برای اجرا انتخاب شد.

او افزود: مجسمه دیگری به نام «نقطه تسلیم» دارم که از جنس آهن است و در بینال حجم‌های شهری دو نسخه از آن سفارش گرفتم؛ یک نسخه آن در بوستان قرآن دارد و دیگری در پارک بزرگ آبی آزادگان قرار دارد. مجسمه دیگری به نام «وحدت» ساخته‌ام که کنار اتوبان آزادگان نصب شده و جنس آن فایبرگلس است.

 

هورسان ادامه داد: مجسمه دیگری نیز به نام «سرو» کنار اتوبان آزادگان، تقاطع نبرد جنوبی، دارم. یک مجسمه موقت هم روبه‌روی مجلس؛ کنار میدان بهارستان نصب کرده‌ام. چهار کار هم در نقاط مختلف شیراز دارم که جنس همه فایبرگلس است. در سمپوزیوم چهارم نیز کاری داشتم که الان توی محوطه برج میلاد نصب شده است.

 

این مجسمه ساز درباره تکنیکی که بیشتر در مجسمه سازی با آن ارتباط برقرار می‌کند، گفت: ترجیح اول من سنگ است و بعد برنز. حس من این است که سنگ متریال خوبی است و کار با آن شیرین است. وقتی کار سنگ تمام می‌شود می‌توان اطمینان داشت که فرمی که می‌خواهید درمی‌آید. ولی به طور مثال درهر قالب گیری کیفیت کار افت می‌کند. در مجسمه سازی با سنگ به سادگی می‌توان بازی سطح و نور را اجرا کرد. کار با سنگ نیاز به تمرین دارد. باید حجم مورد نظرتان را داخل مکعب ببینید که این دراثر تراشیدن حجم‌های مکعبی به وجود می‌آید. من نزدیک 1000بلوک دو متر در یک متر در یک متر پلاستوفوم و یونولیت تراشیدم تا بتوانم دیدم را نسبت به داخل مکعب قوی کنم.

 

او خاطر نشان کرد: به نظر من کار دانشجو‌ها قطعاً بهتر از کسانی است که تجربی کار می‌کنند. تراشیدن سنگ تکنیکی است که با بردباری و تمرین حاصل می‌شود، مهم این است که از این تکنیک در چه جهتی استفاده می‌شود و با آنچه ساخته می‌شود. ایده‌آل یک مجسمه‌ساز این است که بتواند با حجمش شعر بگوید.

کامبیز هورسان، فارغ التحصیل مجسمه‌سازی دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران است و از سال 71 مشغول مجسمه‌سازی است. هورسان در بینال اول و دوم مجسمه سازی شهری با مجسمه «وحدت» و مجسمه «رقص باد» حضور داشت. او در سمپوزیوم ششم در بخش اصلی حضور دارد.


مجسمه‌های کوچک سنگی میهمان برج میلاد شدند

در فراخوان اولیه سمپوزیوم ششم 114 اثر شرکت کردند که 32 اثر از بین آن‌ها از سوی هیأت انتخاب آثار (ایرج محمدی، جمید شانس، قدرت‌الله معماریان اصفهانی، محمدرضا ذبیح‌الله‌زاده، محمد یزدی) انتخاب شدند و باقی به بخش «نمایشگاه جانبی» راه پیدا کردند.

از این رو در کنار بخش اصلی و دانشجویی سمپوزیوم که از 23 شهریورماه با حضور مجسمه سازان ایرانی و خارجی در حال برگزاری است؛ «نمایشگاه جانبی» به آثار هنرمندانی که در سمپوزیوم طرح‌هایشان پذیرفته نشده، اختصاص پیدا کرده است.

ساعت بازدید از هر سه بخش «اصلی»، «دانشجویی» و «جانبی» سمپوزیوم از 10صبح تا 12 ظهر و از 3 ظهر تا 5 بعدازظهر است. دراین نمایشگاه مجسمه‌های در ابعاد کوچک از83 هنرمند به نمایش درآمده است.

ششمین سمپوزیوم بین المللی مجسمه سازی تهران از 23 شهریورماه تا 15 مهرماه در محوطه برج میلاد درحال برگزاری است.

 


کلمات کلیدی :
نظرات بییندگان :

بهترین مشاغل و خدمات شهر خود را ، در سایت نشونه پیدا کنید.

مشاهده سایت نشونه